Beton Yatağım

Gitmiştim, yatağım yerine taşlara uzanmıştım.
Gelmemek ürkütücü, görememek üzücüydü.
İsyan etmiyordum, etmek üzereyken, aklımdasın.
Bittiği gün gittiğimde, geleceğim zamanın sonu.

Ben, yüreğimin acısını yüreklerden çıkardım.
Sızlanmalarım için içlerini sızlattım onların.
Onlar ah ettiler, daha da kötüleştim, en kötü.
Ruh parçalara bölünürken ne ölümcülsün.

Bilmiyorum, aşk hangi örgütün işidir…
Pilim 60’a varmadan bittiğinde kışsa,
ne üzülürüm taşıyan omuzlara, yük ne ağır.
Tonlarca aşk-ı benden başkası kaldıramazdı.

Yine de taşırlar, başarırlar silmeyi yeryüzünden.
Yaryüzünden yüzü gülmedi derler, desinler.
Varsın yüzümden düşsün bin parça, ah ve aşk.
Musalla taşısın aşktan ağır bedeni, martı süzülsün.

Oğuzhan Deniz * Ölümü hak edecekler insanlar.