Kalemi Kömürden

Ne Cahilim, Âlim olsam, silerim aşkı silgisiz,
gövdem yanıktan izsiz, toprağındaydı nergis.
Onlar anlamasa da, ben anlatacağım seni hep,
anlamayanlar içinde sende olsan, yazacağım.

Zaten anlasaydın, bunca satırla olmaz işim,
kimin vakti değerlidir Aşık’sız? ve ya Aşk’sız?
Anlasa aklım, zaten bunca satırla olmaz işim,
benim, vakti sen olacak kadar sonsuz Aşık.

Haydi, bu harikalardan birini, bir başkası yazsın sana,
haydi, böyle bir satırı sen oluştur aşığın adına; Aşk’sız
boğazında kalır ya kafiyeler, bir yudum Aşk’sız,
ben bu sonsuzlukta yanarım ya, bir asıdır damlasız.

Ümitlerim yazılı ‘Kutup Korsan Martı’ yüreğinde,
kalemi kömürden arındırdı Aşk’ın, beni Ömür’den,
gözümden bir isyan bakışı dahi göremezsin yine de,
yine de bunca sayfa altında kalıp ölmek istemem.

Oğuzhan Deniz – Aşk Gölgesi / 336