Kategori

Yasef

Şiir yazınca ne oluyorsa, yazmayınca da oluyor. Artık eminim.
Seni sevince ne oluyorsa, sevmeyince de oluyor. Artık eminsin.

Y

Yeryüzümün Gündüzü

Burası benim zihin evim ve karamsarlığıma hoş geldin.

Burası benim kainatım.
Burada güneşin güneşi sensin.
yeryüzümün gündüzü,
Burada Ay’ın 14’ü sensin.

Bizsiz Haliç

Gece beni, ben geceyi bırakmıyorum, birazdan kazanır sabah. İki elim yakasında mehtabın, bir de şu tarifsiz duyguların güneşimi sürükleye sürükleye süslemesi gündüzümü… Artık usandım, artık uslandım!

Ve artık...

Yığınak

Yığınak

İşte yine ben… Her şey benimle ilgili değil mi? Nasıl da her şey ama her şey benimle ilgili. Beklentilerin benimle ilgili, beklediklerinin hepsi benimle ilgili.

Biliyor musun… benim de “benimle” zorum var...

Gel, Isıt Güneşi

Gel Isıt Güneşi

Birkaç milyon yıldız sönmüştür gözlerimin bebeğine son kez bakışının ardından… gerçi bu kainatımın işi, içinde olduğundan bilirim… zihnimin içinde ne denli olduğunu bilseydin, delirirdin. Bilmemen en güzeli, en...

Hayatın İlerisi

Biliyor musun? Bezen benden daha çok saçmalıyorsun… Ve bu hoşuma gidiyor. Elbette dünyanın tek budalası olmadığımı çok iyi biliyorum. Ama senin saçmalaman zevk veriyor ve olaylara daha pozitif bakabiliyorum, daha objektif ve daha da...

Sıradan Hayatlar

İşte yine ben. Herkes gibiyim. Artık sen de herkes gibisin. İşte yine sen!

Nasıl oluyor da konu dönüp dolaşıp sana geliyor anlamıyorum. Sıradan bir gün, saat 12 ve ben sıradan bir çay içiyorum, sıradan bir sigara eşliğinde. Sıradan bir...

Soytarı Kırlangıç

Ne tuhaf ama! Ne bunalım ama… burası hep karanlık… Olduğun yerin aksine. Aksi gibi kalbim de hiç benim değilmiş gibi burada. Orada, oralarda… kısaca seninle.

Hiç, söylemek istediğin ama doğru kelimeleri bulamadığın oldu...

Seninle yarınlar

06.06 – Martılar çığlık çığlığa… Bebeğimin kokusu burnumda. Hiç uyumadım. Evet bir gecenin daha yok oluşuna şahitlik ediyorum. Henüz ölmedi gece, birazdan… sen gözlerini açınca kaybedecek hayatını. Artık dün olacak ve bir daha...

Benim Adım Yokmuş

Ben şu aptal kafiyeleri yazan adamım.
Hani kimselerin anlamadığı satırları yazan, aşka atfedip, kendini paramparça bölüp, yarına umutsuz uyanan adam. Evet, evet, şu aptal satırlarla anlatıyorum sana kendimi.

Şiirlerden medet umuyorum...

Bu Güne Elveda

Bana hiç böyle hissettirmemiştin. Yanımdasın ama dünyanın öbür ucundasın. Ben Sen’sizlikten ölüyorum ve Sen ağlıyorsun. Ağlamak yakışıyor gözlerine ama ağlamanı sevmiyorum. Gözyaşları kirpiklerinde sanat eseri. Şu saçlarını savurup gidişin evimin...

Sözlerinin Cesediyken Ben

Boş ver Sen Heysar’ı. O delirmiş bir adamdan geri kalan artıktan başka bir şey değil. Şimdi hazır yalnız kalmışken, madem her ben saçılmışken ortaya, söylenecek sözler de zaten bitmiyorken, yazayım dedim.

Evet canım, canımın en küçük Aşk...