Taşta Uyumak

İlk hayat ölümlü bedenden ya kabul,
ikinci yaşam hak ettiğinle sonsuzluk,
buna engel olan aşktır, bildiğimiz sen,
senden gelecek olan engel de ziyân.

Aşkımdan şüphe etmediğimden buradayım,
zarûr burada olduğundan uzaktasın benden,
beden kaybolduğunda mı inanırsın aşka?
Bu ne tembelce bir fikir, unutmak zikir.

Fikrimi yorduğundan yorgunum hayata,
istenmediğimi bildiğimden bel-ki bu his,
düşün; bir kollarında uyumak var bir toprakta,
taşta uyumak da nasip olsa sen yokken…

Aşk bizden geçti, gurur buna engeldir,
gururu susturabilirsen, beni almak ne mümkün,
seni almak da mümkün ya, gereksiz şimdi,
keşke aşkını alaydın içimden, giderken.

Oğuzhan Deniz * Hep dolacak sandınız boşaltılan kapların içlerini insanlar.