Tek Bir Doğru Var

Sandığından fakirim, sandığın dolu kirli ten.
Baş yüküm olsun taş, aşk yükü kalbim,
omuz yüküm zaten sensin, nefes tüpüm biter.
Sensin zaten gökyüzüm, asık yüzüm beter.

Her şey biter, nefes-can, para-mal, mülk.
Ten bağcığını çözeli epeyce oldun, oysa
henüz hamdım ben, kürkün değersizleşti,
Sesin çirkinleşti, azaldı mahsulün, bereketin.

Ne acıları barındırır toprağım, evim ocağım,
bir kaç metre kare yatacağım son yerim,
sol yanın, gerdanın en güzel yerimdir, uzak.
Yakına aldırma, kapını açmadığının yanar canı.

Ve ne dağlarından tepeciklerin kalır sonra,
ovalar gibi olmaz mı? Sürülmüş bir tarla gibi yüzün,
hüzün bitince mutluluğa merhaba dediğin adam,
unutmanın zor olduğu, anımsama takvimi, takribi.

Oğuzhan Deniz * Doğrularını görmüyorken insanlar.