Gel dedi kadın;
Akşam olmak üzereydi.
Hava serin, hafif üşütüyor!
Adam durağı kaçırmış,
geri dönmüş,
koştur koştur bir yokuştan,
gün batımına batıyor ayakları.

Bekliyordu kadın,
orada, öylece, yapayalnız,
birazdan kavuştular,
adam sardı sarmaladı,
kolları üşümüştü,
adam ısıttı…

Baktı adam,
yaşam doluydu kadının gözleri,
sanatla ilgiliydi güzelliği,
yaratacının başyapıtı-şaheseri,
öyle geçirdi içinden, kalbinden,
dikildiler öyle ayakta bir süre,
kabalık olsa da duymadılar kimseyi,
birbirlerinden başkasını.

Acıkmışlardı,
umurlarında değildi,
masa boş kalmasındı,
bir şeyler gelmişti öylesine,
arsız martılara attılar zaten,
birlikte, elele-yanyana…

“Yanlış yazdınız” dedi kadın,
“yanyana ayrı yazılır” dedi sonra,
“Biliyorum” dedi adam,
“öyle bile olsa ayrı yazamam” dedi sonra,
anladı kadın şairin tereddütünü,
“ayrılık yok” dedi kadın,
“ayrılık yok” dedi adam sonra.

Uzun-uzun bakıştılar,
uzun-uzun konuştular,
uzun-uzun elele tutuştular,
uzun-uzun sevdiler,
aşık oldular yine…

Korkuyordu kadın,
kaybetmek vardı hep kaderinde,
kaybetmişti kadın önce.
Korkuyordu adam,
kaybetmek istemiyordu kaderini,
zamanı kaybetmişti daha önce.

Yaklaştı kadın, ürkekti,
saçlarını yüzünden çekti adam,
dudaklarına baktı, öptü sonra,
dünya durdu, sesler dindi,
ruhlarının içinden gelmişlerdi,
yeniden hayat bulmuşlardı,
tüm cezalara rağmen,
tüm utançlara rağmen.

Adımları hızlandı kadının,
karanlıkta kayboldu sonra.

Ayrıldılar…
Yanyana bile ayrıydılar…

#OD – Sanat Sen’inle ilgilidir sevgilim.