& – Bu bir vals…
dans ediyor çiçeklerle,
çiçekler beyaz yasemin,
toprak bulut olur,
O düşmez,
ayak bilekleri ipeksi,
şeffaf dokunuşları,
gözlerime inanamam,
ama O’nu her...

Hiç hakkım yok doğan güneşe,
batışındaki kızıllığa,
gecenin lacivertine,
ayın 14’üne,
ve bir perşembe yangını,
oysa uyanışınla gül düşer sabaha,
oysa gülüşünle gün üşüşür geceye,
ışığı boyar gökyüzüme...

Sindi içime aşk, dışım yavruağzı düş,
uçmaya küsmüş bir serçe gibi şimdi,
yangının içinde kalan kardan adam gibi,
eridi elleri, eridi kalbi, eridi büsbütün,
demir keserdi bakışları oysa önceden!
Görünce gözlerinde aşktan...

-Anlam veremiyorum!
+Her şeyi anlamlandıramazsın…
-Ama bir anlamı olur.
+Aşk?
-Başka bir şey… huzur?
+Huzur…
-Seni görmek,
-Seni duymak,
-Seni bilmek,
-Seni yaşamak,
-hepsi istemekle ilgili
-ama...

Gel dedi kadın;
Akşam olmak üzereydi.
Hava serin, hafif üşütüyor!
Adam durağı kaçırmış,
geri dönmüş,
koştur koştur bir yokuştan,
gün batımına batıyor ayakları.

Bekliyordu kadın,
orada, öylece, yapayalnız,
birazdan...

Karmakarışıklaştım yine, Sana dolanıp düşüyorum,
olsun da, dizlerim parçalandı coğrafya keşfi teninde!

Aşkın inmiyor tepemden.
Kalbimi ezen güzelliğinle,
kainat ağırlığında bakışların,
ne gibi seviyorum Sen’i...

& -Hatırla!

Ciğerlerim dolana kadar koklamıştım Sen’i.

Sevgilim…
Üşüyorum ben güneşte!
Kupkuru tüm kumsallar!
Denizanaları ölümlü!
Kelebekler ölümsüz!
Çok sıcak kutuplar...

İşte, yokluğunun sahnesi,
aynı tozlu sahne,
aynı kıyafetle,
aynı gözyaşlarıyla,
farklı sözlerle,
farklı şiirlerle,
perdeyi aralıyorum,
işte, Sen’sizliği sahneliyorum.

&

Artık...

Nasıl da kahredici bu Sen’sizlik.
Bilsen nasıl acıktım Sana.
Bilsen nasıl susadım Sana.
Bilsen nasıl özledim Sen’i.

Yokluğun sanat,
sanatsal uzaklığın,
o yüzden Oğuz…
daha anlamsız şiirler…

...